POChP, jako ciężkie powikłanie nikotynowego nałogu

POCHP_opieka_farm (2)

„Przyjemność” palenia papierosów powoduje wiele, niekorzystnych dla naszego organizmu konsekwencji. Najpoważniejszą z nich jest rozwój przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), czyli ciągłego stanu zapalnego w układzie oddechowym. U pacjentów cierpiących na to schorzenie przepływ powierza w drogach oddechowych jest utrudniony, jednak na płucach rozwój choroby się nie kończy. Niedotlenienie organów i skutki stanu zapalnego widoczne są w całym organizmie, a przy braku odpowiedniej terapii stan pacjentów będzie stale się pogarszał.

Palenie tytoniu odpowiada za 90% przypadków POChP i  dotyczy palaczy (zarówno aktywnych, jak i biernych) papierosów, cygar i fajek, a ryzyko rozwoju choroby wzrasta wraz z ilością wypalanych dziennie papierosów, cygar, fajek oraz z długością trwania nałogu nikotynowego. U pozostałych osób (10%) rozwój choroby związany może być z zanieczyszczeniem powietrza w miejscu zamieszkania, powtarzającymi się infekcjami wirusowymi oraz predyspozycjami genetycznymi.

Objawy POChP, w odróżnieniu od objawów astmy, nie zmieniają się znacząco w ciągu doby. Najbardziej dokuczliwy w przebiegu POChP jest przewlekły kaszel występujący okresowo lub codziennie i towarzyszące odkrztuszanie plwociny (najczęściej rano). Występująca podczas choroby duszność, a wraz z nią świszczący oddech i uczucie ściskania w klatce piersiowej, wraz z postępem choroby nasilają się. Destrukcja tkanki płucnej prowadzi do rozwoju niewydolności oddechowej oraz wtórnej niewydolności prawokomorowej serca. W przebiegu choroby obecne są również inne objawy tj.: utrata masy ciała (anoreksja), sinica (sinawym zabarwieniem końcówek palców, nosa, płatków uszu i warg). U wielu pacjentów dochodzi do rozwoju chorób współistniejących, np.: choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca lub cukrzyca, a osoby z POChP najczęściej umierają z powodu powikłań kardiologicznych.

Najskuteczniejszym sposobem zapobiegania zachorowaniu na POChP i progresji choroby jest niepalenie tytoniu, unikanie narażenia na zanieczyszczenia powietrza i inne czynniki ryzyka. Dodatkowo pacjentom cierpiącym na POChP zaleca się coroczne szczepienie przeciwko grypie (zmniejsza łączne ryzyko wystąpienia zaostrzenia o ciężkim przebiegu i zgonu o -50%) oraz szczepienie przeciwko zakażeniom pneumokokowym (szczepionką polisacharydową).

Należy zaznaczyć, że POChP jest chorobą nieuleczalną, a farmakoterapia pozwala jedynie i aż zahamować rozwój choroby. Leczenie tego schorzenia zależy przede wszystkim od stopnia zaawansowania, a lekami podstawowymi w terapii są substancje rozszerzające oskrzela, ułatwiające przepływ powietrza. W miarę postępu choroby do leczenia dodaje się sterydy wziewne, które hamują reakcję zapalną w drzewie oskrzelowym. U pacjentów w ciężkim stadium choroby konieczna jest przewlekła tlenoterapia (przenośny koncentrator tlenu umożliwia podawanie tlenu w warunkach domowych).

Ważne dla poprawy jakości życia chorych jest postępowanie niefarmakologiczne, a najważniejszą sprawą jest zaprzestanie palenia papierosów. To najefektywniejszy i najtańszy sposób redukcji czynników ryzyka i nasilenia, więc jest skuteczne na każdym etapie rozwoju choroby. Dodatkowo zaleca się także działania rehabilitacyjne (rehabilitacja ruchowa i trening fizyczny, edukacja pacjentów, rehabilitacja oddechowa, stosowanie prawidłowej diety, przy wyższych stopniach ciężkości leczenie tlenem i sztuczne wspomaganie oddychania w domu). Przeprowadzone w ostatnich latach badania wykazały, że regularne ćwiczenia fizyczne pozwalają na zwiększenie wydolności oddechowej. Nie bez znaczenia jest również terapia żywieniowa, pozwalająca zwiększyć masę pacjenta, która nierzadko ulega znacznemu zmniejszeniu podczas choroby. W skrajnych przypadkach istnieje możliwość leczenie chirurgicznego. U takich pacjentów przeprowadza się operację usunięcia pęcherza rozedmowego lub zmniejszenia objętości płuc, które mają na celu poprawę przepływu wydechowego.

W trakcie leczenia POChP nie bez znaczenia jest opieka farmaceutyczna, która opiera się nie tylko na nadzorowaniu terapii, a przede wszystkim na udzieleniu pomocy, osobie palącej, w wyeliminowaniu nałogu Jednym ze sposobów jest wprowadzenie nikotynowej terapii zastępczej i stopniowe odzwyczajanie od nałogu. W trakcie opieki farmaceutycznej ważna jest też edukacja pacjenta w zakresie samokontroli i czynnika ryzyka, jakim jest palenie papierosów. Pozwala to na efektywniejsze prowadzenie terapii oraz leczenie uzależnienia.

Podsumowując, konsekwencje nałogu nikotynowego są groźne dla osób palących aktywnie i biernie, a POChP to aktualnie ważny problem. Jest 4. schorzeniem wśród przyczyn zgonów, a prognozy zapowiadają, że znaczenie tej choroby będzie stale rosnąć wraz ze starzeniem się społeczeństwa. Należy pamiętać, że podstawą skutecznego leczenie POChP jest zaprzestanie palenia papierosów!

0 comments
Previous Post
pacjent_w wieku podeszłym cz I
Next Post
opieka_farm_small_new_o_nas

Dostęp do zawartości serwisu opiekafarm.pl jest możliwy dla osób uprawnionych do wystawia recept lub osób prowadzących obrót produktami leczniczymi.