Browsing Category Strefa Studenta

Zasady refundacji i poziomy odpłatności, czyli ile zapłacę za lek?

odplatnosc_lek

W praktyce aptecznej wielokrotnie spotykamy się z poczuciem zakłopotania u pacjentów, którzy wrzuceni w gąszcz refundacyjnych przepisów borykają się z milionem pytań, dotyczących cen leków i poziomu ich odpłatności.

Zapewne każdy z Was był uczestnikiem lub świadkiem sytuacji, w której to pacjent nie rozumiejąc, dlaczego za lek, oznaczony na recepcie jako „bezpłatny”, musi zapłacić x złotych. „Przecież to nielogiczne! Taki zapis wprowadza w błąd!”. To tylko niektóre i zdecydowanie najdelikatniejsze komentarze z jakimi magister-na-zmianie musi się zmierzyć. Zatem w jaki sposób obliczana jest cena leku refundowanego?

Refundowane leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyroby medyczne wydawane są osobom ubezpieczonym za odpłatą ryczałtową, bezpłatnie lub za częściową odpłatnością (30% i 50%) na podstawie recepty wystawionej przez osobę uprawnioną, tzn. posiadającą prawo wykonywania zawodu medycznego. Osoba ta na podstawie przepisów dotyczących wykonywania danego zawodu medycznego, jest uprawniona do wystawiania recept oraz zleceń na zaopatrzenie w wyroby medyczne.

Nie ulega wszelkiej wątpliwości, że to ustawa refundacyjna z 2012r. wprowadziła znaczące zmiany w polityce lekowej. Od tego bowiem momentu ceny leków refundowanych są sztywne i takie same w każdej z aptek, a przy ich ustalaniu bierze się również pod uwagę definiowaną dawkę dzienną (DDD, z ang. defined daily dose), czyli średnią dobową dawkę podtrzymującą dla leku stosowanego w swoim głównym wskazaniu u człowieka dorosłego. DDD nie może być mylona ani uważana za dawkę rekomendowaną, ani nawet zwykle przepisywaną. Jest to twór, a raczej swoiste narzędzie, służące do mierzenia zużycia leków w sposób statystyczny i porównywalny.

Refundacji podlegają (źródło):

•produkty lecznicze dostępne w aptece na receptę:

– jeśli nie mają swojego odpowiednika dostępnego bez recepty (OTC) lub

– jeśli mają odpowiednik dostępny bez recepty, ale należy je stosować co najmniej 30 dni, żeby osiągnąć efekt terapeutyczny;

leki recepturowe – pod warunkiem że przepisana dawka leku jest mniejsza od najmniejszej dawki gotowego leku;

•niektóre leki sprowadzane z zagranicy w ramach importu docelowego;

•niektóre środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego sprowadzane z zagranicy, np. preparaty do początkowego żywienia niemowląt.

Pełną listę leków refundowanych znajdziemy oczywiście w publikowanych co 2 miesiące Obwieszczeniach Ministra Zdrowia w sprawie wykazu refundowanych leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych. Resort  zapowiada jednak zmianę, co do częstotliwości ukazywania się nowych list i wydłużenia okresu obowiązywania danej listy z dwóch na trzy miesiące. Będzie to bez wątpienia duża korzyść zarówno dla pacjentów, jak i aptekarzy.

Wróćmy jednak do kwestii odpłatności. Wiemy już, że wśród kategorii odpłatności wyróżnić możemy: lek wydawany bezpłatnie (na Rp. symbol „B”), za odpłatnością ryczałtową („R”) albo za odpłatnością 30% lub 50% limitu finansowania, tzn. do wysokości limitu finansowania i z dopłatą w wysokości różnicy między ceną detaliczną, a wysokością limitu finansowania. To właśnie limit finansowania, ustalany przez Ministerstwo Zdrowia, określa precyzyjnie kwotę, jaką do wskazanego leku dopłaci NFZ. Przykład?

Przyjmijmy zatem, że trzymamy w ręku receptę na lek, którego odpłatność została określona przez lekarza jako „B” (lek bezpłatny). Lek ten pełnopłatnie (100%), dla uproszczenia kalkulacji, kosztuje 100 zł, a limit finansowania został ustalony na poziomie 70 zł. Tym samym pacjent zapłaci 30 zł. Dlaczego? Wskazany w powyższym przykładzie lek będzie bezpłatny jedynie do poziomu jego limitu finansowania. Różnicę w powyższych kwotach pokrywa Pacjent.

Przejdźmy do kolejnego studium przypadku. Odpłatność 50% – czy to oznacza, że za lek zapłacę połowę kwoty pełnopłatnej? Oczywiście, że NIE! Ponownie musimy pamiętać, iż odpłatność dotyczy limitu finansowania. Opierając się na wcześniej wskazanych kwotach, pacjent zapłaci za lek 65zł, bowiem: 50% x 70 + (100 – 70) = 65.

Ostatni z przykładów dotyczy odpłatności ryczałtowej („R”). Opłata ryczałtowa nie może przekraczać 0,5% minimalnego wynagrodzenia w przypadku leku podstawowego i 1,5% w przypadku leku recepturowego. Istotne jest, by pamiętać, że ryczałt odnosi się zawsze do 30 DDD (dla przypomnienia: zdefiniowanej dawki dobowej według WHO). Tym samym jeżeli cena leku jest równa lub niższa od limitu finansowania pacjent otrzyma lek za opłatą 3,20 zł za opakowanie zawierające nie więcej niż 30 DDD lub w przypadku opakowań zawierających więcej niż 30 DDD, kwotę proporcjonalnie większą. Jeśli cena detaliczna leku jest wyższa od limitu finansowania pacjent zapłaci wartość ryczałtu z uwzględnieniem ilości DDD w opakowaniu (30 DDD= 3,20 zł) oraz różnicę pomiędzy ceną detaliczną leku, a limitem finansowania. I wreszcie, gdy cena detaliczna leku jest mniejsza niż wartość ryczałtu, odpłatność dla pacjenta jest równa cenie detalicznej leku. Przyjmijmy, że przepisany lek odpowiada 30 DDD, tym samym pacjent zapłaci: 3,20 + (100 – 70) = 33,20 zł; jeśli jednak opakowanie leku zawiera więcej niż 30 DDD należy w sposób proporcjonalny zwiększyć kwotę ryczałtu.

Podążając za słowami Alberta Einstein’a: „Jeśli nie potrafisz wytłumaczyć czegoś w prosty sposób, to znaczy, że tak naprawdę tego nie rozumiesz”, warto już na studiach lub podczas stażu aptecznego przyswoić sobie wiedzę z zakresu refundacji leków i poziomu ich odpłatności, by móc w prosty sposób odpowiedzieć na niejednokrotnie zawiłe pytania pacjentów, zagubionych w systemie polityki zdrowotnej.

0 comments

Warsaw Pharmacy Show 2019

warsaw

Tym, którzy zaopatrzyli się w kalendarze na 2019 rok oraz tym, którzy dopiero planują ich zakup, już teraz przypominamy o niezwykle istotnym…ba! unikatowym wręcz wydarzeniu w tej części Europy.

18-19 maja 2019r. odbędą się w Warszawie Największe Targi Farmaceutyczne w Europie Środkowo-Wschodniej

Miło nam poinformować, że objęliśmy patronatem to wydarzenie. Co więcej opiekafarm.pl weźmie czynny udział w części kongresowej Warsaw Pharmacy Show 2019, prezentując wybrane zagadnienia z dziedziny farmacji. Szczegółowy harmonogram już wkrótce!

Warszawskie Targi Farmaceutyczne, to wyjątkowe wydarzenie, które ma na celu zacieśnienie współpracy między farmaceutą a lekarzem, optymalizację i zwiększenie efektywności opieki medycznej wobec pacjenta oraz ukazanie możliwości i osiągnięć, jakie niesie współczesna farmacja i technologia. Kluczowym elementem targów jest wymiana doświadczeń i budowanie konstruktywnego dialogu między ekspertami branży farmaceutycznej, medycznej i ekonomicznej oraz promowanie rozwoju polskiego rynku farmaceutycznego. W dobie starzejącego się społeczeństwa, szczególną uwagę poświęcamy pomocy mobilnej ludziom w wieku emerytalnym pokazując szeroką gamę produktów polepszających komfort życia pacjenta. Warsaw Pharmacy Show, to również świetna okazja dla studentów farmacji i medycyny do nawiązania kontaktów z przyszłym pracodawcą, świadomym konieczności kształcenia i inwestowania w kapitał ludzki.

Gdzie?
Centrum Targowo-Kongresowe Global EXPO – unikatowe miejsce na mapie stolicy, łączące nietypową, postindustrialną architekturę i wyjątkowe cechy funkcjonalne. Kompleks dysponouje restauracją dla 350 gości, parkingiem na 1400 aut, galerią z ofertą budownictwa oraz wyposażenia wnętrz, a także hotelem ze 150 pokojami. Niezależnie od tego czy podróżujesz samochodem, pociągiem czy drogą lotniczą, łatwo trafisz do Global Expo.

Więcej informacji:
www.pharmacyshow.pl
facebook
twitter
linkedIn
instagram

0 comments

Rola farmaceuty w badaniach klinicznych.

rola_farm_w BK_opiekafarm

O tym, że bycie farmaceutą nie zawsze wiąże się z podążaniem ścieżką aptecznej kariery wie zapewne niejeden z nas. Farmacja, wbrew ogólnemu przekonaniu (które co prawda i na szczęście z biegiem lat traci na sile), przygotowuje nie tylko do pracy w aptece ogólnodostępnej, czy szpitalnej. Kierunek ten wyposaża nas w pakiet narzędzi, które wykorzystane we właściwy i rozsądny sposób, dodatkowo pogłębione odpowiednią specjalizacją, czy studiami podyplomowymi, mogą stać się początkiem wspaniałej przygody zawodowej w szeroko pojętej branży medycznej i farmaceutycznej.

Przykłady takich karier można mnożyć w nieskończoność i tak oto wśród bliskich znajomych farmaceutów spotkać możemy magistra farmacji, który na co dzień wykonuje analizy farmakoekonomiczne w „Big Pharm’ie”. Inny z kolei zaangażowany jest w procedury rejestracji leków i wyrobów medycznych. Kolejny, to zapalony miłośnik chemii analitycznej, pracujący w laboratorium znanej dużej firmy farmaceutycznej. W zbiorze tym można również odnaleźć farmaceutę-dziennikarza, który doskonale wie jak trafić „newsem” do branży medycznej, czy też farmaceutę-naukowaca, który poprzez pracę akademicką, dydaktyczną i naukową przyczynia się do rozwoju farmacji. Farmaceuci to również pracownicy organów kontroli i nadzoru w systemie opieki zdrowotnej w Polsce. Na zakończenie powyższej wyliczanki, możemy wreszcie przytoczyć przykład sektora bliskiego naszemu sercu, tj. branży badań klinicznych.
W codziennej praktyce zawodowej spotykamy kolegów i koleżanki po fachu, którzy pełnią rolę farmaceuty (czy innymi słowy koordynatora farmaceutycznego) w zespole badawczym, rolę monitora badań klinicznych lub też koordynatora badania klinicznego w ośrodku. Co więcej widoczna jest również zwiększona rola aptekarza jako edukatora i „informatora” w zakresie badań klinicznych. Powszechnie wiadomo, iż jednym z krytycznych punktów prowadzenia badania klinicznego jest zapewnienie dostępu do odpowiedniej, wymaganej protokołem, populacji pacjentów. Apteka oprócz pełnienia swej standardowej funkcji może stanowić nie tylko miejsce świadczenia opieki farmaceutycznej, ale również informacji o programach badań klinicznych. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż badania kliniczne stanowią szansę (niestety niejednokrotnie jedyną) na dostęp do nowoczesnej terapii, farmaceuta-aptekarz w oparciu o dostępne dane o stanie zdrowia pacjenta (oczywiście z poszanowaniem RODO 😉 ) oraz kryteria włączenia i wykluczenia może wspomóc pacjenta informacją o aktywnych projektach badań klinicznych. Powszechnie wiadomo, iż informacja i wiedza to najdroższe z towarów. My możemy dodać jeszcze… świadomość. Farmaceuta, wykonując zawód zaufania publicznego, poprzez codzienną praktykę winien podejmować działania mające na celu zwiększanie świadomości pacjentów w zakresie własnego zdrowia, czy to poprzez profilaktykę, czy medycynę naprawczą. Tym samym dopełniona zostaje filozofia „patient centricity”, czyli opieki pacjento-centrycznej, w której to na pierwszy plan wysuwa się poczucie całościowego traktowania problemu zdrowotnego. Pacjent pozyskując informację o badaniu klinicznym, czy to za pośrednictwem internetu (np. www.clinicaltrials.gov), u lekarza pierwszego kontaktu, lekarza specjalisty, czy też farmaceuty może w pełni świadomie podjąć decyzję, co do dalszego postępowania i ewentualnego uczestnictwa.

Wracając jednakże do roli farmaceuty jako członka zespołu badawczego oraz zadań, jakie przypisane są wyżej wymienionej funkcji, należy spiąć je klamrą, pt. dbałość o lek celem zapewnienia i utrzymania bezpieczeństwa uczestnika badania. W tym miejscu nadmienić należy, iż  zgodnie z GCP (z ang. Good Clinical Practice – Dobra Praktyka Kliniczna), za prowadzenie badania klinicznego, odpowiedzialność ponosi sponsor i badacz. To właśnie badacz odpowiada za nadzór nad osobami lub podmiotami, którym powierza realizację obowiązków i funkcji związanych z prowadzeniem badania w danym ośrodku. Tym samym badacz powinien upewnić się, że wszystkie osoby pomagające mu w prowadzeniu badania są zaznajomione z protokołem, badanym produktem oraz ich obowiązkami dotyczącymi badania. Jakie konkretne działania mogą być przypisane farmaceucie, szczególnie w badaniach, prowadzonych w warunkach szpitalnych? Na farmaceutę może zostać nałożony obowiązek odbierania dostaw leku badanego i/lub leków towarzyszących. Krytyczne znaczenie ma w tym wypadku odbiór leków termolabilnych, transportowanych w kontrolowanej temperaturze, z wykorzystaniem rejestratora  „TempTale”. Po odebraniu przesyłki konieczne jest zweryfikowanie, czy temperatura podczas transportu leku była prawidłowa i czy nie zostały przekroczone dopuszczalne normy. Farmaceuta odpowiada również za warunki i sposób przechowywania leków. W przypadku leków gotowych, na podstawie wystawionego przez badacza zlecenia wydania leku, farmaceuta zajmuje się dystrybucją leku dla uczestnika badania. Jeśli z kolei protokół badania wymaga przygotowania leku przed podaniem (np. preparaty do infuzji lub wstrzykiwań) obowiązkiem farmaceuty jest prawidłowe jego wykonanie Farmaceuta odpowiada wreszcie za utylizację leku oraz rzetelne prowadzenie dokumentacji, związanej z lekiem, np. formularz dostaw, formularze / logi rozchodu leku badanego i/lub leków towarzyszących, logi temperaturowe, itp.

Biorąc pod uwagę powyższe farmaceuta stanowi kluczowe ogniwo w ekosystemie opieki zdrowotnej i to w całościowym jego wymiarze. Ekosystem ten jako sieć naczyń połączonych nie może w pełni sprawnie funkcjonować bez zaangażowania wszystkich środowisk medycznych. Każdy bowiem lekarz, farmaceuta, diagnosta laboratoryjny, pielęgniarka, fizjoterapeuta czy dietetyk dysponuje unikatową wiedzą medyczną i z dziedziny nauk o zdrowiu, o sile której stanowi mądra i otwarta jej synteza tak, by w myśl pacjentocentryczności, traktować problem zdrowotny całościowo.

0 comments

Rola witaminy D i selenu w leczeniu Choroby Hashimoto

hashimoto

 Studentka VI roku farmacji

Spośród diagnozowanych przypadków autoagresji, aż 30% to Autoimmunologiczne Zapalenie Tarczycy (AITD), czyli Choroba Hashimoto. Ze względu na różny stopień manifestacji choroby ciężko określić odsetek populacji cierpiącej na nią, jednakże według statystyk to kobiety są bardziej narażone niż mężczyźni
(15-20 razy), a szczyt zachorowań przypada na okres między 30, a 50 rokiem życia. Do tej pory nie udało się poznać bezpośredniej przyczyny choroby, wiadomo jedynie, że w jej rozwój zaangażowanych jest wiele czynników biologicznych, które w sposób niekontrolowany mogą prowadzić do apoptozy komórek i atrofii, czyli zaniku tarczycy. Warto zaznaczyć, że choroba Hashimoto, to wynik zaburzeń funkcjonowania układu odpornościowego, a podwyższony poziom przeciwciał może również wiązać się z występowaniem innego schorzenia autoimmunologicznego (gł.: anemii złośliwej, tocznia rumieniowatego układowego, choroby Addisona, celiakii czy bielactwa), z kolei współistnienie innych chorób autoimmunologicznych stwierdzono u 14,3% chorych na AITD.


CZYNNIKI RYZYKA

Obniżony poziom selenu w organizmie, niedobór witaminy D, zbyt wysoki poziom jodu oraz ciąża to czynniki zwiększające ryzyko rozwoju choroby Hashimoto. Z kolei, co zaskakujące, według dotychczasowych badań spożywanie alkoholu czy palenie papierosów, wpływają ochronnie na tarczyce, przez co zmniejszają ryzyko wystąpienia AITD. Wykazano również, że stres nie ma istotnego wpływu na rozwój choroby.

DIAGNOSTYKA

Gruczoł tarczowy ulega stopniowemu zmniejszeniu, przez co staje się mniej wydajny, produkując coraz mniejsze ilości hormonów – trójjodotyroniny (T3) oraz lewotyroksyny (T4). Dlatego poziomy tych hormonów w organizmie są obniżone, z kolei poziom hormonu tyreotropowego (TSH), którego funkcją jest pobudzenie tarczycy do pracy, jest podwyższony. Jednocześnie w surowicy pacjenta pojawiają się charakterystyczne dla AITD przeciwciała skierowane przeciwko peroksydazie tarczycowej (anty-TPO) oraz przeciwko tyreoglobulinie (anty-TG).

OBJAWY CHOROBY

Objawy choroby Hashimoto wynikają z postępującej niedoczynności tarczycy, a zmniejszenie produkcji hormonów przez gruczoł skutkuje obniżeniem metabolizmu organizmu, co objawia się:

  • wysuszeniem skóry (szczególnie na kolanach i łokciach)
  • wzrostem masy ciała i obrzękami
  • uczuciem ucisku w okolicy gruczołu tarczowego
  • osłabieniem i sennością
  • demencją, zaburzeniami pamięci, depresją
  • nieregularnymi miesiączkami
  • pogorszeniem kondycji i wypadaniem włosów
  • uczuciem zimna, zimne stopy i dłonie.

LECZENIE PODSTAWOWE

Obecnie leczenie autoimmunologicznego zapalenia tarczycy sprowadza się do uzupełniania niedoborów hormonalnych. W tym celu pacjentom podaje się lewotyroksynęw dawce dostosowanej indywidualnie do potrzeb pacjenta (przykładowe preparaty zawierające Levothyroxinum natricum: Euthyrox N, Letrox, Levothyroxine Teva).

LECZENIE WSPOMAGAJĄCE

Choroba Hashimoto jako wynik zaburzeń funkcjonowania układu odpornościowego wymaga, nie tylko uzupełniania niedoborów hormonalnych, ale również przywrócenia naturalnej równowagi immunologicznej organizmu przez obniżenie poziomu przeciwciał.

Według aktualnych doniesień, w przebiegu AITD, istotne znaczenie ma suplementacja witaminy D i selenu. Zaobserwowano zależność między poziomem witaminy D, a poziomem przeciwciał anty-TPO, w organizmach osób cierpiących na chorobę Hashimoto. Spośród 218 badanych, podwyższony poziom przeciwciał anty-TPO występował jedynie u 32 osób z prawidłowym poziomem witaminy D, natomiast aż u 186 osób z obniżoną zawartością witaminy D w organizmie, której suplementacja pozwoliła obniżyć poziom przeciwciał anty-TPO, nawet o 20%. Wykazano również, że selen, w dawkach od 100 do 200µg na dobę, powoduje obniżenie poziomu przeciwciał anty-TPO oraz anty-TG, dodatkowo suplementacja selenu pozwoliła poprawić echogeniczność
(w ultrasonografii) tarczycy oraz samopoczucie pacjentów.

Źródła witaminy D

Przede wszystkim witamina D powstaje naturalnie w organizmie człowieka podczas syntezy inicjowanej promieniami słonecznymi, jak udowodniono już 15 minutowa ekspozycja pozwala na uzupełnienie dziennego zapotrzebowania na witaminę D o około 80%. Dlatego najbardziej narażeni na niedobory są pacjenci powyżej
65 roku życia, a wynika to zarówno ze zmniejszonej ekspozycji na słońce jak i z osłabionej wydajności syntezy skórnej.

W naszej strefie klimatycznej naturalna synteza witaminy D możliwa jest jedynie w okresie od kwietnia do września, a w pozostałych miesiącach zaleca się uzupełnianie witaminy D z innych źródeł, gdyż zgromadzone w tkance tłuszczowej zapasy wystarczają na dwa miesiące. Jaja, pełne mleko i produkty mleczne, oleje roślinne, sery dojrzewające oraz mięso ryb to główne pokarmy, będące źródłami witaminy D. Z kolei dla wegan i wegetarian witamina D dostępna jest w grzybach, należy jednak pamiętać, iż znajduje się tam w postaci witaminy D2 (ergokalcyferol), która jest słabiej przyswajalna.

Źródła selenu

Prawidłowa dieta, zdrowego człowieka zapewnia pełne zapotrzebowanie organizmu na selen, który obecny jest głównie w mięsie i owocach morza, natomiast u wegan i wegetarian deficyt tego pierwiastka można uzupełnić dzięki orzechom brazylijskim. Wchłanianie selenu ułatwiają: białko (a dokładnie zawarty w nim aminokwas – metionina) oraz witaminy A, C i E, które w preparatach występują w skojarzeniu oraz inne związki o charakterze przeciwutleniającym.

ZAPAMIĘTAJ ! 

Suplementację wit. D i selenu należy prowadzić regularnie i przez długi okres (od kilku tygodni do kilkunastu miesięcy), ponieważ jedynie w ten sposób można osiągnąć zamierzone rezultaty.

 

 

0 comments

Kilka słów o suplementach diety

kilka słów o suplementach diety

 Studentka VI roku farmacji

Suplementy diety można określić plagą XXI-go wieku. Stanowią one istotny element każdej domowej apteczki, a rynek farmaceutyczny oferuje szeroką gamę produktów łagodzących wiele uciążliwych dolegliwości, o których istnieniu pacjenci często dowiadują się dopiero z reklam.

Do stosowania suplementów diety zachęca ich korzystna cena, brak informacji na temat działań niepożądanych, a także dostępność bez recepty, dzięki czemu można je kupić bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem, niemalże wszędzie: w sklepach wielobranżowych, na stacjach benzynowych,
w kioskach i wreszcie w aptekach. Jak w przypadku tego ostatniego miejsca możemy być pewni co do odpowiednich warunków przechowywania i dystrybucji, tak w przypadku pozostałych punktów można mieć duże wątpliwości.


 

Suplement to nie LEK!

Na samym początku bardzo ważne jest podkreślenie, że suplement diety nie ma nic wspólnego z produktem leczniczym. Według Ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia „suplement diety jest środkiem spożywczym, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety. Jest on skoncentrowanym źródłem witamin, składników mineralnych substancji odżywczych i fizjologicznych, pojedynczych lub złożonych, wprowadzany do obrotu w formie umożliwiającej dawkowanie”. Suplementy diety nie są kontrolowane przez Inspektorat Farmaceutyczny, a jedynie przez właściwy oddział Sanepidu, a producent przed ich wprowadzeniem na rynek nie ma obowiązku przeprowadzenia długotrwałych i kosztownych badań klinicznych.

 

Czy preparaty te są bezpieczne?

Nie ma wystarczających badań naukowych na temat ich skuteczności terapeutycznej. Producent nie ma również obowiązku informowania o wszystkich substancjach użytych do produkcji preparatu, interakcjach z lekami lub pokarmem, dlatego nikt nie jest w stanie zapewnić pacjenta, o nieobecności składników, na które jest uczulony. Stwarza to możliwość wystąpienia silnych reakcji alergicznych. Dodatkowo pacjent, zachęcany barwnymi hasłami marketingowymi, widząc same korzyści płynące ze stosowania suplementów, może mylnie stwierdzić, że preparaty te są bardziej bezpieczne, niż leki, które zażywa. A to z kolei może prowadzić to przerwania bieżącej farmakoterapii, tj. pacjent może zrezygnować ze stosowania preparatu leczniczego na rzecz suplementu.

 

Suplementacja konieczna?

Istnieje wiele grup podwyższonego ryzyka, takich jak: kobiety w ciąży, czy sportowcy wyczynowi, które szczególnie narażone są na niedobory witaminowe i mineralne. Najczęściej osoby znajdujące się w tych grupach same decydują się na wprowadzenie suplementu do swojej codziennej diety, bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. Jednak należy pamiętać, że zarówno niedobór, jak i nadmiar składników odżywczych może być szkodliwy, a suplementy diety nie powinny być zażywane profilaktycznie. W pierwszej kolejności należy zdiagnozować, czy istnieje niedobór konkretnego pierwiastka, a jeśli tak, lekarz powinien przepisać preparat zarejestrowany jako lek o udokumentowanym działaniu leczniczym, ponieważ tylko wtedy mamy pewność co do skuteczności, jakości oraz ilości substancji leczniczej w jednej dawce.

 

Zanim zdecydujesz się na suplement…

Zanim zostanie podjęta decyzja o wprowadzeniu suplementu do diety, powinno się przeanalizować swój plan żywieniowy pod kątem dostarczanych składników mineralnych oraz witamin. Należy przemyśleć, jakich zmian dokonać w jadłospisie, aby dostarczać wszystkich niezbędnych składników mineralnych, a tym samym czuć się lepiej, ponieważ złe samopoczucie lub niepokojące objawy mogą być również związane z toczącym się stanem chorobowym. Konieczna jest wtedy konsultacja lekarska, a także wykonanie badań diagnostycznych w celu ustalenia przyczyny problemu. W czasie wizyty w aptece pacjent powinien poinformować farmaceutę o swoich dolegliwościach, dzięki czemu będzie miał On możliwość nakierowania na właściwą drogę postępowania. Objawy niedoborowe mogą zostać nasilone przez czynniki takie jak: stres, palenie papierosów, zbyt duża ilość kofeiny czy brak wystarczającej ilości snu. Czasem kilka dni odpoczynku i rezygnacja z używek może diametralnie poprawić stan zdrowia, bez konieczności stosowania suplementów.

Zanim zdecydujemy się na zakup suplementu diety, warto przeanalizować opracowany przez Śląską Izbę Aptekarską oraz Śląską Izbę Lekarską „Dekalog Racjonalnego Wyboru”. Głównym celem działań wyżej wspomnianych Samorządów jest przekazanie fachowej, rzetelnej i opartej na dowodach (z ang. Evidence Based Medicine, EBM) wiedzy na temat suplementów diety.

0 comments

Dostęp do zawartości serwisu opiekafarm.pl jest możliwy dla osób uprawnionych do wystawia recept lub osób prowadzących obrót produktami leczniczymi.